آتشی که هر روز شعله ورتر می شود!

6d5fg4dfg4 على کشتگرحل و فصل منازعات فیمابین ایران و کشورهای عربی بویژه اعراب حوزه خلیج فارس و جانشین کردن صلح و همکاری به جای رقابت ها و دگرستیزی هایی که به جنگ های نیابتی میان ایران و برخی از کشورهای عربی انجامیده، بزرگترین چالشی است که هم اینک در برابر ایران و اعراب قد علم کرده است. منشاء این خصومت ها در کجاست؟ آیا راهی برای پایان دادن به آن و خاموش کردن شعله ای که می تواند همه فرصت های امروز و فردا را به دود و خاکستر تبدیل کند وجود دارد؟ یادداشت زیر تلاشی است برای جلب خوانندگان به تعمق و پاسخگویی به این پرسش.

ایران و اعراب پیش از سقوط ساسانیان

رقابت و خصومت میان ایران و اعراب ریشه و پیشینه تاریخی دارد و از زمان حمله اعراب به ایران در دوره خلافت عمر تا به امروز به اشکال مختلف و در وجوه متفاوت (سیاسی و فرهنگی ) ادامه داشته است.

از دوران امپراطوری هخامنشی تا زمان سقوط دودمان ساسانی به مدت حدود یک هزار سال بیشترینه سرزمین های عربی حوزه خلیج فارس بجز در دوره هایی کوتاه جزو قلمرو امپراطوری ها، یا منطقه نفوذ ایران بوده اند.عراق امروز تا لحظه سقوط آخرین پادشاه ساسانی مرکز سیاسی و اقتصادی ساسانیان بود و آسورستان نام داشت که مهمترین شهر آن بغ داد (به زبان فارسی خداداد) نام گذاری شده بود.

دولت ساسانی که یکی از دو قدرت بزرگ جهان آن زمان بود، پیش از فروپاشی به خاطر سالها جنگ با رومیان و افزایش مالیات بر دهقانان با نارضایتی و شورشهای متعددی دست به گریبان بود و از درون به سختی فرسایش یافته بود. اعدام خسرو دوم در روز 28 فوریه 628 میلادی توسط ایرانیان شورشی کشور را در آشوب و هرج و مرج فرو برد و در پی آن شیرازه امور از دست یزدگرد سوم خارج شد. با این همه نخستین حمله اعراب به ایران در سال 632 میلادی به سختی شکست خورد و از آن زمان به بعد سه سال طول کشید تا اعراب حمله دوم خود را که به پیروزی آنان در قادسیه انجامید سامان دهند. با شکست ایران در نبرد قادسیه مهاجمان عرب مقاومت های منطقه ای ارتش های از هم گسیخته ی ایرانیان را یکی پس از دیگری با توسل به کشتار و خونریزی هایی که دهها سال به درازا کشید سرکوب کردند. بنابراین تسلط اعراب و در پی آن تغییر تدریجی دین ایرانیان به زور شمشیر و سرکوب مهاجمان محقق شد.

فردریک انگلس که بخاطر علاقه به کندوکاو در تمدن پیش از اسلام ایران و افغانستان، زبان فارسی آموخته بود، در نامه مورخ 6 ژوئن 1853 به مارکس می نویسد: در تمدن ساسانی راههای مواصلاتی امپراطوری از خلیج فارس تا دریای سیاه چنان امن بود که هیچ نمونه ای از راهزنی و غارتگری در این راهها دیده نمی شود در حالی که اعراب هنوز در قبایل بدوی می زیستند و در سرزمینهای زیر سلطه آنها راهزنی و غارت یک امر معمول بود.”(نقل به معنی)

مقاومت های فرهنگی و سیاسی ایران

از دوران امپراطوری هخامنشی تا زمان سقوط دودمان ساسانی به مدت حدود یک هزار سال بیشترینه سرزمین های عربی حوزه خلیج فارس بجز در دوره هایی کوتاه جزو قلمرو امپراطوری ها، یا منطقه نفوذ ایران بوده اند.عراق امروز تا لحظه سقوط آخرین پادشاه ساسانی مرکز سیاسی و اقتصادی ساسانیان بود و آسورستان نام داشت که مهمترین شهر آن بغ داد (به زبان فارسی خداداد) نام گذاری شده بود.

پس از سقوط ساسانیان، ایرانیان طی یک مقاومت مستمر فرهنگی از زبان فارسی و سنن و شعائر باستانی پیش از اسلام خود پاسداری کردند و در بزنگاهها و فرصتهای متعدد تاریخی کوشیدند اسلامی سازگار با فرهنگ و زبان و تاریخ و حتی دین باستانی ایران برسازند.

قرائت های عارفانه (مولوی، سعدی و حافظ…) از اسلام، قرائت های انسانی و مصلحت جویانه فیلسوفان بزرگی همچون رازی، سهره وردی و ابوعلی سیناکه متفکر نامدار اشعری امام محمد غزالی آنان را یکسره مرتد می خواند، از یکسو و جنبش ها و شورشهایی که تا پیدایش دولت سامانیان و پس از آن در چهارگوشه ایران ادامه داشت از سوی دیگر سرشار از مقاومت و تلاش های گسترده ایرانیان برای حفظ هویت فرهنگی و ملی خود در برابر سلطه خلفای عرب است.

چه در دوره استیلای اعراب و چه در دوره های بعدی که ایران گام به گام خود را از زیر یوغ خلفای بغداد رها می سازد، ایرانیان و خلفای عرب هرگز به هم اعتماد پیدا نکردند. سرنوشت هولناک ابومسلم خراسانی که نقش اصلی در انقراض بنی امیه و به قدرت رسیدن بنی عباس داشت، ظهور یعقوب لیث صفاری که دویست سال پس از سلطه اعراب بر ایران دوباره درفش کاویانی برافراشت و زبان فارسی را زبان رسمی اعلام کرد و خود را خلف پادشاه اسطوره ای ایران(جمشید) اعلام کرد و برای برانداختن حکومت عباسیان به عراق لشکر کشید، و یا قتل المعتصم بالله به دست سلطان مغول که به توصیه خواجه نصیرالدین طوسی صورت گرفت از نمونه های بارز خصومت وبی اعتمادی اعراب و ایرانیان نسبت به یکدیگر است. که می توان از زمان قتل عمر توسط یک اسیر ایرانی به نام فیروز(ابولوء لوء به زبان عربی) تا به امروز نمونه های فراوانی را برشمرد.

دولت سامانی نخستین دولت مستقل ایرانی است که پس از حمله اعراب بر قسمت اعظم ایران حکمرانی پیدا می کند. سامانیان هرچند با انقراض حکومت صفاریان که خواهان عظمت ایران پیش از اسلام و تجدید حیات ایران باستان بودند، برایران حاکم می شوند، اما آنها نیزهمچون صفاریان خود را از نوادگان ساسانیان می دانستند و توجه ویژه ای به رونق زبان فارسی و فرهنگ و سنن باستانی ایرانیان داشتند. در زمان آنها بود که نخستین شاعر بزرگ فارسی زبان پس از اسلام (رودکی) برای ترویج زبان فارسی از حمایت همه جانبه امیر سامانی برخوردار شد و دقیقی به فرمان امیر سامانی مامور گردآوری و به نظم درآوردن حماسه ها و داستانهای پیش از اسلام ایرانیان شد. هرچند ترور دقیقی به وی فرصت انجام این ماموریت را نداد، اما کار بزرگ او توسط نابغه طوس ادامه یافت.

برخی از مورخان دقیقی و فردوسی را پیرو دین زرتشت و برخی هم فردوسی را شیعه دانسته اند(مراجعه شود به ایرانیکا). شاهکار فردوسی (شاهنامه) قله رفیعی را نشان می دهد که نمی تواند ازاعماق کویر تسلیم و انفعال قومی مغلوب بلکه قطعا از بلندای رشته کوههای مقاومت مردمی تسلیم ناپذیر و علاقمند به زبان و فرهنگ خود سربرآورده است. هرچند ایرانیان به تدریج با پذیرفتن دین جدید، خدا و شیطان اسلام را جانشین اهورمزدا و اهریمن دین زرتشت کردند، اما در گذر زمان کوشیدند قرائت خاص خود را از اسلام جانشین قرائت عربی و رسمی سازند، و شاید به همین دلیل هم بود که سرانجام در دوره شاه اسماعیل صفوی قرائت صوفیانه شیخ صفی الدین اردبیلی که از دیرباز در میان ایرانیان ریشه دوانده بود به مذهب رسمی امپراطوری صفوی تبدیل شد. در آن زمان امپراطوری عثمانی گسترش و نفوذ بی سابقه ای در جهان پیدا کرده بود و در صدد آن بود که همه کشورهای مسلمان را تحت نفوذ خود درآورد. اما اختلاف مذهبی دولت شیعه مذهب ایران با امپراطوری سنی مذهب عثمانی به صفویان فرصت می داد تا مردم تحت قلمرو خود را علیه تهاجم عثمانی متحد کنند.

اسلام ایرانی صفویه

چه در دوره استیلای اعراب و چه در دوره های بعدی که ایران گام به گام خود را از زیر یوغ خلفای اسلام رها می سازد، ایرانیان و خلفای عرب هرگز به هم اعتماد پیدا نکردند.

صفوی ها با درآمیختن عرق ملی ایرانیان و ایدئولوژی شیعی، دولتی نیرومند بر ساختند که نه فقط به مدت بیش از 230 سال در برابر توسعه و تهاجم امپراطوری عثمانی ایستادگی کرد، بلکه در اتحاد با دولت های مسیحی اروپا و توسل به جنگهای طولانی علیه دولت عثمانی موجب فرسایش تدریجی آن و نخستین شکستهای تاریخی آن در غرب اروپا شدند آن. این جنگهای خونین میان دو امپراطوری سنی و شیعه حکایت تراژدی های تاریخی هولناکی است که طی آن دهها هزار مسلمان به دست یکدیگر در عراق امروزی و در جنوب و غرب ایران و کشورهای ماوراء قفقاز کشته شدند. در این جنگها بارها بغداد و بخش های مهمی از سرزمین های عربی میان این دو قدرت رقیب دست به دست شد و هربار طرف پیروز کوشید ایدئولوژی مذهبی خود را به مردم مناطق جنگ زده این سرزمین ها تحمیل کند.

این جنگها در دوران نادرشاه، لطفعلی خان زند و نخستین پادشاهان قاجار یعنی تا حدود نیم قرن پیش از اضمحلال امپراطوری عثمانی و پدید آمدن مرزها و دولت های نوپا در کشورهای عربی حوزه خلیج فارس ادامه داشت. کشورهایی که پس از سقوط امپراطوری عثمانی در شبه جزیره عربستان متولد شدند، حاصل توافق و تقسیم این سرزمینها میان فاتحان بریتانیایی و فرانسوی هستند. از آنجا که این کشورهای نوبنیاد در اوایل سده بیستم پدید آمده اند، مناسبات آنها با ایران نیز به عنوان دولتهای جدید صرفنظر از روابط قدیمی ایران با جهان عرب امری معاصر است.

در اکثر سرزمین های شیعه نشین این مناطق، می توان رد پای سلطه یا نفوذ ایران بویژه از دوران صفویه به بعد را مشاهده کرد.

رقابت ها و جنگ های ملی و مذهبی گذشته طبعا در روانشناسی و قضاوت های دو طرف تاثیرات منفی به جای گذاشته، اما این ها فقط یک وجه از مناسبات ایران و اعراب را نشان می دهند. جنبه مهم دیگر این تاریخ درهم آمیختگی فرهنگی و زبانی و قومی ایران و اعراب و تاثیرپذیری های همه جانبه دو طرف از یکدیگر در طول سده های گذشته است. چنان که امروز مذهب، زبان و فرهنگ ایرانیان با آنچه در ایران باستان بود تفاوت های بنیادی دارد و با هیچ منطقی نمی شود نفوذ فرهنگ اسلامی و زبان عربی و آمیختگی های قومی دو طرف را انکار کرد.

در نخستین سده های پس از اسلام، ایران به لحاظ علمی و فرهنگی به پیشرفتهای شگرفی نایل آمد که در همه تاریخ ایران بی سابقه است. نجوم، ریاضیات، فلسفه، کلام، طب، فنون دیوانی و کشورداری و سایر علوم دیگر که خیام، خوارزمی، سهروردی، فارابی، رازی، ابوعلی سینا، خواجه نصیرالدین طوسی و امثال آنان از پیشگامان و بنیان گذاران جهانی آن به شمار می روند از ایران به جهان عرب و از آنجا به اروپا رفتند اما فراموش نکنیم که آثار همه این نوابغ به زبان علمی آن روزگار که عربی بود نگاشته شده است.

زبان شیرین مولوی، سعدی و حافظ نیز زبانی است که بدون جذب واژگان بی شمار عربی به مقام امروزین خود نمی رسید بدون این درآمیختگی زبانی، ما امروز نه اشعار زیبای مولوی و حافظ را داشتیم نه نثر زیبای سعدی و بیهقی.

یکی از معضلات جامعه امروز ایران آن است که به جای نگاه همه جانبه به مناسبات تاریخی و اثرات متقابل جوامع ایران و عرب در طول 1400 سال گذشته، نوعی یکجانبه نگری در میان ایرانیان در این زمینه شکل گرفته است، چنان که برخی که بر سراشیب گرایش های نژادپرستانه ضد عربی درغلتیده اند، در آرزوی بازگرداندن ایران به دوران باستان و خالص کردن فرهنگ باستان و حتی باستانی کردن زبان فارسی با به دور ریختن واژه های عربی هستند و از طرف دیگر نگاه رسمی جمهوری اسلامی به فرهنگ و تاریخ ایران باستان و مقاومت های فرهنگی ایرانیان پس از حمله اعراب به ایران نگاهی تحقیرآمیز است. تا حدی که برخی از کاربه دستان و سخنگویان نظام حاکم خصومت خود را نسبت به مذهب، سنن باستانی و مفاخر فرهنگی ایرانیان و زنده کنندگان زبان فارسی پنهان نمی کنند. و چه بسا اگر ترس از واکنش مردم نبود عید نوروز و شاهنامه فردوسی و آثار باستانی- تاریخی ایران را نیز برنمی تافتند و با همه آنها داعش وار برخورد می کردند. می توان گفت که به دلایل آنچه در سده های گذشته بر مناسبات دو طرف حاکم بوده و نیز به خاطر اختلافات مذهبی نوعی بی اعتمادی و دگرستیزی از هر دو طرف نسبت به یکدیگر شکل گرفته که از دیرباز بستر نفوذ و سوء استفاده قدرت های فرامنطقه ای را فراهم کرده است. از طرف دیگر مشترکات فرهنگی، تاریخی و دینی و منافع مشترک منطقه ای، ذخایر و ظرفیت های انکارناپذیری برای نزدیکی و همکاری ایران و همسایگان عرب آن پدید آورده است، که تاکنون از آن بهره برداری نشده است.

مناسبات ایران و اعراب در دوران معاصر

در نخستین سده های پس از اسلام، ایران به لحاظ علمی و فرهنگی به پیشرفتهای شگرفی نایل آمد که در همه تاریخ ایران بی سابقه است. نجوم، ریاضیات، فلسفه، کلام، طب، فنون دیوانی و کشورداری و سایر علوم دیگر که خیام، خوارزمی، سهروردی، فارابی، رازی، ابوعلی سینا، خواجه نصیرالدین طوسی و امثال آنان از پیشگامان و بنیان گذاران جهانی آن به شمار می روند از ایران به جهان عرب و از آنجا به اروپا رفتند اما فراموش نکنیم که آثار همه این نوابغ به زبان علمی آن روزگار که عربی بود نگاشته شده است.

مناسبات ایران و کشورهای عربی حوزه خلیج فارس در دوران معاصر، پیوسته تابعی از رقابت ها و بی اعتمادی های طرفین نسبت به یکدیگر بوده است. بطوری که در بسیاری موارد منافع مشترک و فرصت های طلایی همکاری میان ایران و کشورهای نوبنیاد عربی قربانی رقابت ها و بی اعتمادی های متقابل و دستاویز سوء استفاده قدرت های بزرگ و زیاده خواه جهانی شده اند.

هر دو طرف چه در دهه های پیش از انقلاب و چه پس از آن برای مقابله با جاه طلبی های ناسیونالیستی، دگر ستیزی و تعصبات مذهبی و ادعاهای مرزی طرف مقابل به دنبال متحدان قدرتمند فرامنطقه ای رفته اند، به جنگ های مستقیم و یا غیرمستقیم نیابتی روی آورده اند و به جای همکاری های منطقه ای در جهت حفظ منافع مشترک، ثروت ها و فرصت های خود و طرف مقابل را سوزانده اند.

در زمان آخرین پادشاه ایران بار سنگین جنگ نیابتی میان ایران و عراق را کردها بر دوش می کشیدند. در عمان و یمن نیز ایران فعالانه با شورشهایی که مورد حمایت اتحاد شوروی و متحدان عرب او بویژه مصر بود، مقابله می کرد. متحد فرامنطقه ای ایران، آمریکا بود، در حالی که مصر و عراق متحد اتحاد شوروی بودند. ایران به طور دو فاکتو اسرائیل را به رسمیت می شناخت و با آن همکاری های دوستانه سیاسی و اقتصادی داشت. ناسیونالیستهای عرب به رهبری عبدالناصر و حکومت بعث عراق خوزستان ایران را یک سرزمین عربی می دانستند و خلیج فارس که نام آن تاریخی چند هزار ساله دارد را خلیج عربی نام گذاشتند و ایران و عراق بر سر حق ایران در شط العرب تا آستانه جنگ جلو رفتند.

با این همه ایران در زمان رژیم پیشین مناسبات دوستانه ای با کشورهای نوبنیاد عربستان سعودی، اردن و برخی از امیرنشین های خلیج فارس برقرار کرده بود.تجربه مناسبات ایران پیش از انقلاب با کشورهای نوپای حوزه خلیج فارس و سایر کشورهای عربی مثلا الجزایر و مصر( دوران انورسادات) گواه بر آن اند که اولا ایران و کشورهای عرب می توانند رقابت ها و اختلافات خود را بر اساس مناسبات دیپلماتیک و با نگرش مصالحه و همکاری های متقابل مدیریت کنند  و ثانیا آن که تنها راه تنش زدایی و استقرار صلح دائمی میان طرفین احترام به استقلال و مرزهای به رسمیت شناخته این کشورها، توسل به دیپلماسی برای حل اختلافات و روی آوردن به همکاری های اقتصادی و سیاسی منطقه ای به منظور تامین منافع همگانی مردم منطقه و استحکام مناسبات صلح آمیز متقابل است. دیپلماسی منطقه ای رژیم پیشین در این زمینه موفق بود بطوری که بر اساس آن توانست هم با امضای قرارداد الجزایر اختلافات مرزی ایران و عراق را حل و فصل کند. و هم از منافع و مرزهای زمینی و آبی ایران پاسداری کند.

مناسبات ایران و اعراب پس از انقلاب

این جنگ ها که امنیت و آینده همه کشورهای منطقه را به مخاطره انداخته اگر ادامه یابند، ظرفیت آن را دارند که سایر کشورها از جمله ایران و عربستان را نیز به سرنوشت سوریه دچار سازند.

پس از انقلاب، صدام حسین فرصت را برای حمله به ایران و زنده کردن ادعاهای بی پایه ی اعراب در مورد خوزستان و شط العرب، غنیمت شمرد. در آن جنگ تقریبا همه کشورهای عربی حوزه خلیج فارس (منهای عمان) و همه کشورهای عربی خاورمیانه بجز سوریه از عراق و ادعاهای آن پشتیبانی کردند. و با وجود اختلافاتی که با رژیم صدام داشتند، از هیچ گونه حمایت مالی و سیاسی آن در جریان جنگ خودداری نکردند.

با سقوط صدام رقابت و کشمکش میان ایران و کشورهای عربی سنی مذهب برای گسترش حوزه نفوذ خود در عراق به جنگ های نیابتی فراروئید. آتش این جنگهای نیابتی به عراق محدود نماند و با شدت و سرعت به کشورهای سوریه، لبنان، یمن و بحرین نیز سرایت کرد.

رقابت و خصومت مذهبی میان جمهوری اسلامی و حکومتهای حوزه جنوبی خلیج فارس به رهبری عربستان سعودی منشاء اصلی ادامه بحران کنونی و گسترش شعله جنگ در کشورهای همسایه ایران و عربستان است.

این جنگ ها که امنیت و آینده همه کشورهای منطقه از جمله ایران و عربستان را به مخاطره انداخته اگر ادامه یابند، ظرفیت آن را دارند که سایر کشورها از جمله ایران و عربستان را نیز به سرنوشت سوریه دچار سازند. بویژه آن که قدرت های بزرگ فرامنطقه ای نیز در طمع گسترش نفوذ خود و چنگ اندازی و تقسیم ذخایر غنی نفت و گاز و موقعیت های ژئوپولی تیک این کشورها بطور مستقیم و غیر مستقیم در این جنگ ها درگیر شده و کل منطقه را به حوزه اصلی رقابت ها و جنگهای نیابتی میان خود تبدیل کرده اند. چنان که می توان گفت منطقه ای که ایران، کشورهای حوزه خلیج فارس و سوریه و عراق و لبنان را در بر می گیرد به کانون بحران های بین المللی و کانون ستیز قدرت های بزرگ تبدیل شده است.

هر عقل سلیمی تشخیص می دهد که همه طرفهای منطقه ای این جنگ های خونین، بازنده اند. نه فقط ثروتها و فرصتهای همه طرفهای این جنگ ها برباد می روند، نه فقط همه کشورهای درگیر به ویرانه تبدیل می شوند، بلکه زخمهای عمیقی که برجای می گذارند و دیوارهای سنگی بی اعتمادی و بدبینی ای که بر شالوده بی اعتمادی های دیرینه گذشته ایجاد می کنند، سالیان سال در برابر تلاش های صلح جویانه مقاومت خواهند کرد. در این زمینه کافی است به این حقیقت توجه کنیم که در نخستین سالهای انقلاب ایران مردمان کشورهای عربی به جمهوری اسلامی علاقه ویژه ای پیدا کردند، اما پس از جنگهای فاجعه بار سوریه همان مردمان نسبت به رژیم ایران و حتی مردم ایران دیدی خصمانه پیدا کرده اند که به این آسانی ها از بین نخواهد رفت.

نقش جمهوری اسلامی در بحران منطقه

پروژه های نظامی و سیاسی مداخله گرانه جمهوری اسلامی که هدف آن تسلط و استقرار هژمونی بویژه در سرزمین های شیعه نشین عربی است از بدو انقلاب تا به امروز منشاء اصلی تخریب مناسبات ایران و همسایگان عرب آن بوده است. از سوی دیگر واکنش های تند عربستان و متحدان آن در حمایت از جریانات بنیادگرای سنی آتش جنگهای نیابتی موجود در کشورهای عراق، سوریه، یمن و لبنان و بحرین را لحظه به لحظه در سالهای اخیر شعله ورتر ساخته است.

پروژه های نظامی و سیاسی مداخله گرانه جمهوری اسلامی که هدف آن تسلط و توسعه ایدئولوژی و هژمونی حکومت ولایت فقیه بویژه در سرزمین های شیعه نشین عربی است از بدو انقلاب تا به امروز منشاء اصلی تخریب مناسبات ایران و همسایگان عرب آن بوده است. از سوی دیگر واکنش های تند عربستان و متحدان آن در حمایت از جریانات بنیادگرای سنی آتش جنگهای نیابتی موجود در کشورهای عراق، سوریه، یمن و لبنان و بحرین را لحظه به لحظه در سالهای اخیر شعله ورتر ساخته است. این کشمکش ها و جنگهای داخلی علاوه بر نابود کردن ثروتها و فرصت های ایران و اعراب، صلح و ثبات را در جهان به مخاطره انداخته و خاورمیانه را به بستر نشوونمای ایدئولوژی های بنیادگرای مذهبی و ناسیونالیستی خطرناک تبدیل کرده است. درست است که حمله آمریکا به عراق سرآغاز تیره بختی ها و برادرکشی های عراق و سوریه است، اما نمی توان انکار کرد که تلاش های جمهوری اسلامی برای مداخله و صدور انقلاب در برانگیختن احساسات و واکنش های دفاعی سنی مذهبان و رشد داعش نقش تعیین کننده ای داشته است. و طبعا اگر حمایت های اولیه عربستان و ترکیه از داعش نبود گسترش سریع نفوذ این جریان  در عراق و سوریه غیرممکن بود.

نباید فراموش کرد که درگیری حکومتهای عربی حوزه خلیج فارس در جنگهای نیابتی منطقه در بدو امر برخلاف جمهوری اسلامی نه با انگیزه های ایدئولوژیک بلکه نوعی واکنش دفاعی در برابر تهاجم سیاسی-نظامی جمهوری اسلامی علیه موجودیت آنها بود. اما با بالا گرفتن این جنگها اعراب نیز به ایدئولوژی های جهادی و تکفیری وهابی و سلفی میدان دادند. در حال حاضر عربستان و امیرنشین های خلیج فارس همه ظرفیت های مالی و سیاسی خود را علیه جمهوری اسلامی به کار انداخته اند و پنهان نمی کنند که برای مقابله با پروژه های توسعه طلبانه جمهوری اسلامی نه فقط با آمریکا بلکه با اسرائیل نیز همراهی می کنند. چنان که می توان گفت جمهوری اسلامی به جای جلب همکاری این کشورها آنان را به سمت ایران هراسی و اتحاد با همه مخالفان جمهوری اسلامی هل داده است.

چگونه می توان به این دیوانگی های آتش افروزانه که هر روز سرعت و شدت بیشتری می گیرد و می رود تا همه منطقه را به خون و خاکستر تبدیل کند، مهار زد؟

به حاکمان کنونی ایران، عربستان، سوریه و شیخ نشین ها و فرماندهان تحت فرمان آنان نمی توان امید بست. از پند و اندرز هم کاری ساخته نیست. به آنچه جامعه جهانی خوانده می شود و در متن آن سران قدرت های بزرگ بین المللی یکه تازی و رقابت می کنند نیز نمی شود اعتماد کرد.

شوربختانه به مردم کشورهایی چون عربستان و امیرنشین های متحد آن نیز که در جریان بالا گرفتن جنگ های شیعه و سنی، بیش از پیش احساسات ضد ایرانی پیدا کرده اند نیز نمی توان امید چندانی داشت.

به حاکمان کنونی ایران، عربستان، سوریه و شیخ نشین ها و فرماندهان تحت فرمان آنان نمی توان امید بست. از پند و اندرز هم کاری ساخته نیست. به آنچه جامعه جهانی خوانده می شود و در متن آن سران قدرت های بزرگ بین المللی یکه تازی و رقابت می کنند نیز نمی شود اعتماد کرد. من مهمترین عامل امید بخش که ظرفیت تغییر شرایط و پایان دادن به مسابقه دیوانه وار جنگ جویان دو سوی این آتش افروزی خانه برانداز را دارد، جنبش ملی آزادیخواهانه ایرانیان می دانم.  همان جنبشی که پس از کودتای انتخاباتی 88 سربرآورد و به شدت سرکوب شد و فعلا در کمین فرصت های آینده نشسته است.

تنها کشوری که آبستن تحولات دمکراتیک در آینده است، ایران است. من مهمترین عامل امید بخش که ظرفیت تغییر شرایط و پایان دادن به مسابقه دیوانه وار جنگ جویان دو سوی این آتش افروزی خانه برانداز را دارد، جنبش ملی آزادیخواهانه ایرانیان می دانم همان جنبشی که پس از کودتای انتخاباتی 88 سربرآورد و به شدت سرکوب شد و فعلا در کمین فرصت های آینده نشسته است. البته این جنبش به دلایلی که در صفحات پیش به آن اشاره شد و نیز بخاطر یکی شدن معنای جمهوری اسلامی و عرب در ذهن بخش بزرگی از عناصر تشکیل دهنذده آن تا حدی اسیر احساسات ضد عربی است. اما موتور محرکه آن مطالبات آزادیخواهانه و عدالت جویانه است. اگر هم در میان ایرانیان گاهی شعارهای ضد عربی که قطعا نژاد پرستانه و محکوم است مشاهده می کنیم باید ریشه آن را نه در جنبش دموکراسی خواهانه و ملی ایرانیان بلکه در عقده گشایی لحظه ای بخشی از مردم از حاکمان جمهوری اسلامی جستجو کنیم. مردم، خصومت سخنگویان و سردستگان سرکوبگر حکومت مذهبی را با مفاخر فرهنگی و تاریخی ایران و مهمتر از آن با مطالبات مبرم کنونی خود می بینند و در واکنش پرخاشگرانه نسبت به آن شعارهای احساساتی و نادرست سر می دهند و گرنه کورشی که به مدارا با همه ادیان و نژادها شهره است و حرمت و عظمت او هم به همین خاطر است نمی تواند در خدمت تعصبات دینی و نژادی قرار گیرد. رشد و گسترش جامعه مدنی و جنبش دموکراسی خواهانه و عدالت جویانه ایرانیان تنها عاملی است که می تواند حاکمان جمهوری اسلامی را در برابر مطالبات مردم به عقب نشینی وادار و بر سیاستهای نظامی گرایانه و مداخله جویانه جمهوری اسلامی مهار بزند و شعله های آتشی که می تواند همه منطقه از جمله ایران را در خود بسوزاند خاموش کند.

دیدگاه بگذارید

1 دیدگاه on "آتشی که هر روز شعله ورتر می شود!"


Guest
7 months 22 days ago

این یک متن کاملا بیشرمانه است. بقول آقای ناصر پورپیرار کورش شما بگواه تاریخ و همۀ کتیبه های بجا مانده اش چه جعلی و چه واقعی حتی یک جملۀ کامل هم ندارد در صورتی که همان عرب در همان تاریخ قرانی داشته که امروز هزار بار ترجمه اش می کنید و باز هم راضی نیستید که حق مطلب ادا نشده است!!!شرمآور است که خود نویسنده از چیرگی ایرانیان بر مناطق عرب با رضایت و خرسندی تمام سخن می راند و عرب ستیزی موجود در بین ایرانیان را نهادینه نمی داند. از قهرمانی ایرانیان در جنگ با سلطۀ اعراب سخن می گوید اما قیام اعراب علیه کورش عزیزش را تاسفبار می یابد. مغز شما مریض است اقای کشتگر. خودبزرگبینی شما چنان است که باورتان شده پادشاه عادلی داشته اید که تمام جهان به پای او افتاده بوده اند که تو را به روح اهورا و مردوخ بر ما حکومت کن. اما فراموش می کنید که سر کثیفش را در همین آزربایجان امروزی بریدند و بر سینه اش نهادند. شما اول از هر چیز بهتر است که سنگهایتان را با خودتان وا بکنید. ایران از نظر ما که خائنین آن هستیم مفهومی کاملا امپریالیستی، سلطه جو و استثمارگر است که با حذف هویت ما غیرفارسها بنا نهاده شده است. شمای به اصطلاح روشنفکر نمی توانید بدون نظرخواهی از ما غیرفارسها از ایرانی صحبت کنید که ما را نیز در بر میگیرد. ایرانی که در زهن مریض شما جا خوش کرده است یک اتوپی است که هنوز تا واقعیت شدنش باید بارها و بارها از روی جسد ما از روی خون ما بگذرد همچنانکه در دورۀ شیخ محمد خیابانی گذشت، همچنانکه در زمان پیشه وری گذشت… نه این ایران هنوز به واقعیت نپیوسته است. شما اما حق دارید از نام خودتان حرف بزنید. از زبان فارسها سخن بگوئید. از تاریخ و از فرهنگ خودتان مایه بگذارید. آنوقت روشنتر خواهد شد که توی کشتگر همان عربده کشی هستی که بر مقبرۀ فرضی کورش شعار ضد عرب و ترک سر میدهد. ذهنی که همزمان می تواند فردوسی را فرزانه بنامد و مداحی شاهنامه را بکند و از طرف دیگر ادعا کند که مخالف عربستیزی موجود در بین ایرانیان است یا بصورت بیشرمانه ای دروغگو است یا بطرز فاجعه باری مغشوش است. سنگهایتان را اول با خودتان وا بکنید آقای فاشیست!